Dit is geen gemakkelijke vraag om over te schrijven.
Want zodra je coaching en therapie naast elkaar zet, raak je aan iets kwetsbaars. Aan mensen hun zoektocht, hun pijn, hun hoop op verandering.
Laat me beginnen bij mezelf.
Ik voel soms schroom om me “coach” te noemen. Niet omdat ik twijfel aan mijn opleiding of aanpak — die is met mijn coachingopleiding aan een hogeschool en een academische achtergrond in menswetenschappen stevig en evidence-based — maar omdat ik zie hoe breed en onduidelijk het veld soms geworden is.
Tegelijk heb ik ook veel respect voor therapeuten. Voor hun werk, hun diepgang, hun vermogen om met mensen in moeilijke stukken van hun leven te gaan staan. Er zijn domeinen waar ik bewust niet kom. Trauma, diepgewortelde patronen, psychische kwetsbaarheid : daar hoort een therapeut thuis, geen coach.
En toch …
Komt er af en toe iemand bij mij zitten die al een lange weg heeft afgelegd in therapie. Iemand die veel inzicht heeft, die zichzelf goed begrijpt … maar die ook moe is geworden van het blijven zoeken.
Moe van het graven.
Op zo’n moment voel ik altijd twijfel. Is dit iets voor mij ? Of moet ik doorverwijzen ?
Ik benoem die twijfel ook. Open. Eerlijk.
Maar soms zegt iemand dan : “Ik wil niet meer alleen begrijpen. Ik wil vooruit.” Geen verdieping meer, maar beweging. Geen analyse, maar toepassing. Geen terugblik, maar perspectief.
En dat is het moment waarop coaching wél klopt.
Niet omdat coaching “beter” is dan therapie, maar omdat het anders is. Lichter, soms. Meer gericht op doen. Op kleine stappen. Op opnieuw beweging brengen waar het vastzat. Want coaching is in essentie toekomstgericht en activerend, met duidelijke doelen en concrete stappen, praktisch en toepasbaar in het dagelijks leven, gericht op autonomie en zelfvertrouwen, met aandacht voor structuur, overzicht en richting.
Ik denk aan een cliënt (die me om anonimiteit gevraagd heeft).
Ze had al verschillende therapieën gevolgd. Toen ze bij mij kwam, was ze vooral … moe. Maar ook vastberaden. Ze wilde haar yogaproject opstarten, en had iemand nodig die naast haar stond. Niet om dieper te graven, maar om vooruit te kijken.
Ik herinner me dat ik aarzelde.
En ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Want net in die eerlijkheid ontstond vertrouwen.
Wat volgde was geen spectaculair traject. Geen grote doorbraken. Maar wel iets anders : beweging. Structuur. Kleine stappen die optelden. Dit zegt ze er zelf over :
“Ik zat met veel twijfels en onzekerheden. Dankzij de coaching van Filip kreeg ik meer zelfvertrouwen. Ik vond ook meer structuur en houvast in alles wat op me afkwam. Ik kan Filip ten zeerste aanbevelen als coach. Zijn sterkte zit in de dingen vastgrijpen ‘met de glimlach en de kwinkslag’. Hij keert steeds terug naar concrete stappen, waardoor je het gevoel hebt dat je echt vooruitgaat.”
En misschien is dat waar coaching het verschil maakt. Niet in plaats van therapie, wel de plek waar je opnieuw begint te bewegen.
Vooruit. Op jouw tempo.
No responses yet